Hobbici - charakterystyka ostatnidzwonek.pl
      Hobbit, czyli tam i z powrotem | inne lektury | kontakt | reklama | Wersja mobilna
streszczeniebohaterowieopracowanietest   

Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Lektury -> Hobbit, czyli tam i z powrotem

Hobbici - charakterystyka

Hobbici byli małymi ludźmi, mniejszymi od krasnoludów, lecz znacznie większymi od liliputów. Różnili się od nich tym, że nie nosiły brody. Ich głos był jak na niewielki wzrost nie do wiary potężny. Nie uprawiali wcale albo prawie wcale czarów, z wyjątkiem chyba zwykłej, powszedniej sztuki, która pozwala im znikać bezszelestnie i błyskawicznie. Słynęli z tego, że potrafili się poruszać bezszelestnie po lesie. Większość hobbistów mieszkająca w Hobbitonie stroniła od przygód i ceniła wygodne i bezpieczne życie w pobliżu swych norek. Osobniki, które jak Bilbo Baggins wyruszały w dalekie wyprawy uważali za „dziwaków”, traciły one w ich oczach szacunek i dobrą reputację.

Hobbici byli skłonni do tycia, zwłaszcza w pasie: miewali wypięte brzuchy. Ubierali się kolorowo (najchętniej zielono i żółto); rzadko używali obuwia, ponieważ stopy ich z przyrodzenia opatrzone były twardą podeszwą i porośnięte bujnym, ciemnym, brunatnym włosem, podobnie jak głowa (zwykle kędzierzawa). Mieli długie, zręczne, smagłe palce i poczciwe twarze. Śmieli się dużo, basowo i serdecznie, szczególnie po obiedzie, który – w miarę możności – jadali dwa razy dziennie. Były wśród nich zarówno poczciwe osobniki, jak i jednostki chciwe na majątek i dobra materialne (taką postawę wykazują kuzyni Bilba, Bagginsowie z Sackville, którzy po uznaniu go za zmarłego liczą na przejęcie jego norki, kradną też srebrne łyżeczki i do końca życia nie uznają Bilba za prawdziwego, dlatego nie utrzymują z nim kontaktów).

Hobbici to lud skromny, lecz bardzo starożytny, o wiele liczniejszy ongi niż dziś; kochają bowiem spokój i ciszę, i żyzną, uprawną ziemię: najchętniej osiedlali się w dobrze rządzonych i dobrze zagospodarowanych rolniczych krainach. Nie rozumieją i nigdy nie rozumieli ani nie lubili maszyn bardziej skomplikowanych niż miechy kowalskie, młyn wodny czy ręczne krosna, chociaż narzędziami rzemieślniczymi posługiwali się zręcznie. Nawet w starożytnych czasach onieśmielali ich Duzi Ludzie, jak nas nazywają, teraz zaś unikają ich trwożnie i dlatego coraz trudniej spotkać hobbita. Hobbici odznaczają się doskonałym słuchem i bystrym wzrokiem, a chociaż są skłonni do tycia i nie lubią się spieszyć bez potrzeby, ruchy mają zwinne i zgrabne. Zawsze posiadali dar szybkiego i bezszelestnego znikania, jeśli zjawiał się w pobliżu któryś z Dużych Ludzi, a nie życzyli sobie go spotkać; udoskonalili tę sztukę tak, że ludziom dziś wydaje się ona magią.


W rzeczywistości jednak hobbici nigdy nie studiowali magii w żadnej postaci, nieuchwytność zawdzięczają jedynie zawodowej wprawie, a wskutek dziedzicznych uzdolnień, wytrwałych ćwiczeń i serdecznego zżycia się z ziemią doprowadzili ją do doskonałości, której większe i mniej zręczne rasy nie mogą naśladować.
J.R.R. Tolkien, Władca Pierścieni. Drużyna Pierścienia, tłum. Maria Skibniewska

Hobbici różnili się od zwykłych ludzi, a chociaż ich norki były ładne, wesołe, czyste i przewietrzane należycie, niepodobne do lochów goblinów, hobbici byli przyzwyczajeni do podziemi i nie tracili tak łatwo orientacji w podziemnych korytarzach. Mieli nadzwyczaj zwinne ruchy, umieli się kryć doskonale. Wracali bardzo szybko do siebie po upadkach i rozbiciu, posiadali w dodatku ogromny zasób wiedzy i mądrych przysłów, o których większość ludzi nigdy nie słyszała albo od dawna zapomniała.

Hobbici są […] mali, mniejsi niż krasnoludy, a w każdym razie nie tak grubi i przysadziści, nawet jeśli wzrostem niewiele im ustępują. Wzrost hobbitów bywa różny, waha się od dwóch do czterech stóp naszej miary. W dzisiejszych czasach mało który hobbit sięga trzech stóp, ale – jak twierdzą – rasa skarlała, bo dawniej bywali wyżsi. [...]

Jeżeli chodzi o hobbitów z Shire’u, których właśnie dotyczy nasza opowieść, był to za dni pokoju i dostatków lud wesoły. Ubierali się oni w jasne kolory, szczególnie lubili żółty i zielony; rzadko nosili obuwie, ponieważ stopy ich mają z natury twardą, rzemienną podeszwę i obrośnięte są, podobnie jak głowa, bujnym, kędzierzawym włosem, zwykle kasztanowatym. Dlatego też jedynym rzemiosłem niepraktykowanym wśród hobbitów było szewstwo; u rąk natomiast mieli długie, zręczne palce i umieli wytwarzać mnóstwo pożytecznych i ładnych przedmiotów. Twarze mieli na ogół bardziej poczciwe niż piękne, szerokie, jasnookie, rumiane, o ustach skorych do śmiechu, jedzenia i picia. Toteż śmiali się, jedli i pili jak najczęściej i z wielkim zapałem, lubili o każdej porze dnia żartować, a sześć razy na dzień jeść – o ile to było możliwe. Byli gościnni, przepadali za zebraniami towarzyskimi, a podarki równie hojnie dawali, jak chętnie przyjmowali.



On chce TO zrobić,
a Ty nie jesteś gotowa?

10 zdań, które pomogą Ci
zatrzymać chłopaka przy sobie!

Mój pierwszy raz...

Zobacz inne artykuły:

Inne
Hobbit, czyli tam i z powrotem - streszczenie szczegółowe
„Hobbit, czyli tam i z powrotem” - skrócony plan wydarzeń
„Hobbit, czyli tam i z powrotem” - szczegółowy plan wydarzeń
„Hobbit, czyli tam i z powrotem” - streszczenie w pigułce
Hobbici - charakterystyka
Charakterystyka plemion w „Hobbicie, czyli tam i z powrotem”
Bilbo Baggins - charakterystyka
Charakterystyka bohaterów - „Hobbit, czyli tam i z powrotem”
Motywy literackie w „Hobbicie, czyli tam i z powrotem”
„Hobbit, czyli tam i z powrotem” jako powieść fantastyczna
„Hobbit, czyli tam i z powrotem” - narracja i kompozycja
„Hobbit, czyli tam i z powrotem” - problematyka
„Hobbit, czyli tam i z powrotem” - główne wątki powieści
„Hobbit, czyli tam i z powrotem” - miejsce akcji
„Hobbit, czyli tam i z powrotem” - czas akcji
„Hobbit, czyli tam i z powrotem” - geneza
John Ronald Reuel Tolkien - biografia
„Hobbit, czyli tam i z powrotem” - cytaty





Tagi: